Współpracujemy z:

Praca

Czym jest pracoholizm?

Termin pracoholizm został po raz pierwszy użyty przez psychologa Wayna Oatesa w 1968 r., poprzez analogię do alkoholizmu. Pracoholizm jest jedynym społecznie akceptowanym uzależnieniem, a zachowania pracoholika są powszechnie cenione i szanowane. Zaangażowanie w pracę utożsamiane jest ze zdrowym, skutecznym i pozytywnie postrzeganym przez społeczeństwo stylem życia.

Dość powszechną koncepcją pracoholizmu jest ta, uwzględniająca czas poświęcony na pracę (Moser). Według niej za pracoholików uznaje się wszystkie osoby, które pracują więcej niż 50 godzin tygodniowo. Z badań (Golińskiej) wynika, że w Polsce ponad 70% badanych pracowało więcej niż 40 godzin tygodniowo. 10% z nich nawet 60 godzin. Niestety, koncepcja ta nie uwzględnia okoliczności, w których pracownik jest zmuszony tak długo pracować niezależnie od swoich preferencji.

Drugą koncepcją, według której pracujemy, to uznanie pracoholizmu za uzależnienie (Oates, Golińska Wodyło, Killinger). Według niej „osoba będąca pracoholikiem doświadcza przymusu pracy, który odczuwany jest jako nieprzyjemny zespół emocji i napięć, pojawiający się, gdy kontakt z pracą jest utrudniony lub niemożliwy. Przymus pracy ulega redukcji w następstwie podjęcia pracy i objawia się zanikiem negatywnego napięcia. Praca staje się najskuteczniejszym sposobem regulacji emocji.”

Powyższa definicja wskazuje na trzy cechy pracocholizmu:

  1. Wewnętrznym motywem podejmowania pracy jest przymus.
  2. Utrata kontroli nad funkcjonowaniem, maskowana jest przez pracoholika przed innymi i samym sobą (Mechanizm Iluzji i Zaprzeczeń).
  3. Zaabsorbowanie pracą jest tak duże, że wszystko inne staje się nieprzyjemnym dystraktorem, stąd ograniczenie innych wzorców aktywności i przyjemności do pracy.

Wokół pracoholizmu istnieje wiele mitów. Rzeczywistość wygląda jednak bardzo brutalnie i niekorzystnie przemawia przeciw osobom uzależnionym od pracy. Poniżej najważniejsze mity w zderzeniu z rzeczywistością.

Mit Rzeczywistość
Praca mnie do tego zmusza. Źródło uzależnienia od pracy jest wewnątrz nas samych. Pracoholik obwiniający o uzależnienie od pracy swoje pełne presji miejsce pracy jest taki sam, jak alkoholik obwiniający narzekającego współmałżonka o swoje picie.
Pracoholicy są lepszymi pracownikami. Pracoholik generuje stres i wypalenie dla samego siebie i współpracowników, obniża morale, tworzy dysharmonię, konflikty interpersonalne, ma niską produktywność, nieobecności i spóźnienia spowodowane chorobami na tle stresu, niską kreatywność i niską zdolność do pracy w grupie. Dlatego też uzależnienie od pracy nie jest pozytywem.
Pracoholik to Superbohater – wzbudza zazdrość rówieśników, utalentowany, odpowiedzialny, zdolny zająć się każdą sytuacją. Pracoholicy cierpią na kompulsywne zaburzenia, które maskują wiele uczuć od złości do depresji, są niedostosowani do życia w społeczeństwie, przejawiają niską samoocenę, mają trudności w intymności i dużo strachu przed utratą kontroli.
Pracoholik jest jak Mesjasz, poświęca się dla rodziny. Pracoholicy forsują się, by wypełnić wewnętrzną pustkę, wyleczyć emocjonalny ból, samotność i stłumić całą paletę emocji.
Uzależnienie od pracy nie jest tak naprawdę uzależnieniem, bo nie ma psychologicznej podstawy, jak uzależnienie chemiczne, czy uzależnienie od jedzenia. Pracoholizm powoduje także uwalnianie adrenaliny, jak w przypadku narkotyków, może generować fizjologiczne zmiany, które prowadzą do bycia na „haju pracy”, co staje się uzależniające.
Pracoholizm dotyczy tylko zatrudnienia zarobkowego. Jeśli nie jesteś zatrudniony zarobkowo, nie możesz być uzależniony od pracy. Uzależnienie od pracy nie ogranicza się do kwestii zarobków. Może objawiać się w różnych formach aktywności człowieka, pochłaniając tożsamość pracoholika, jego czas, energię i myśli.

Autodiagnoza

Już teraz możesz sprawdzić, czy Twoje zaangażowanie się w pracę jest w normie. W tym celu kliknij w poniższą ikonę, która przeniesie Cię do badającego ryzyko uzależnienia od pracy kwestionariusza WART (Work Addiction Risk Test).
Wypełnij test uczciwie, biorąc pod uwagę ostatni rok swojego funkcjonowania.


Rozpocznij test WART

Terapia

Terapia osób uzależnionych od pracy odbywa się głównie w systemie ambulatoryjnym.

Po 3 spotkaniach diagnostycznych proponujemy cykl 12 spotkań indywidualnych i 4 weekendowych warsztatów zmiany zachowań. Dodatkowo proponujemy 4 sesje rodzinne, jeśli partner okaże swoje zainteresowanie i podejmie współpracę.

Zgłoszenie